Ήμουν μόνη στο δωμάτιο, δεμένη στο κρεβάτι με χοντρά σχοινιά που έσφιγγαν τους καρπούς μου. Το φως από το παράθυρο έπεφτε αχνά πάνω στο γυμνό μου σώμα, και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά από την προσμονή. Εκείνος μπήκε μέσα, με εκείνο το σκληρό βλέμμα που πάντα με έκανε να τρέμω. Δεν ήταν μόνος – είχε φέρει και τον φίλο του, έναν ψηλό, μυώδη τύπο με τατουάζ που κάλυπταν τα μπράτσα του. “Κοίτα τη σκύλα,” είπε ο πρώτος, πλησιάζοντας. “Έτοιμη να μας ικετεύσει.”
Με πλησίασαν και οι δύο, και το πρώτο χτύπημα ήρθε ξαφνικά – ένα χαστούκι στο πρόσωπο από τον δικό μου, δυνατό, που έκανε τα μάτια μου να δακρύσουν. “Πόρνη,” μουρμούρισε, πιάνοντας τα μαλλιά μου και τραβώντας το κεφάλι μου πίσω. “Θα σε σπάσουμε απόψε.” Ο άλλος γέλασε, και ένιωσα το χέρι του να πέφτει στο μηρό μου, ένα χτύπημα που άφησε κόκκινο σημάδι. “Βρώμικη τσούλα, ανοίγεις τα πόδια σου για όποιον σου πει;” Με χτυπούσαν εναλλάξ, στα πόδια, στο στήθος, στους γλουτούς – όχι τόσο δυνατά ώστε να με σπάσουν, αλλά αρκετά για να καίει το δέρμα μου και να με κάνει να βογκάω από πόνο και ηδονή.
“Πες το, σκύλα,” μου φώναξε ο πρώτος, ενώ ο δεύτερος μου έσφιγγε τις θηλές μου μέχρι να πονέσω. “Πες ότι είσαι η πόρνη μας.” “Είμαι… είμαι η πόρνη σας,” ψέλλισα, και εκείνος γέλασε, χτυπώντας με ξανά στο πρόσωπο. Με γύρισαν μπρούμυτα, και ένιωσα το βάρος τους πάνω μου. Ο ένας με κρατούσε κάτω, βρίζοντάς με – “Καριόλα, θα σε γαμήσουμε μέχρι να μην μπορείς να περπατήσεις” – ενώ ο άλλος χώθηκε μέσα μου απότομα, χωρίς προειδοποίηση. Το σώμα μου τεντώθηκε, και φώναξα από τον πόνο, αλλά εκείνος συνέχισε, χτυπώντας τους γλουτούς μου με κάθε ώθηση.
Με γαμούσαν εναλλάξ, βρίζοντάς με συνέχεια – “Βρώμικη σκύλα”, “Πόρνη που γουστάρει το ξύλο”, “Θα σε γεμίσουμε σαν τσούλα”. Τα χτυπήματα έρχονταν μαζί με τις ωθήσεις, ένας ρυθμός που με έκανε να χάνομαι, να ικετεύω για περισσότερο. Ο πόνος μπλεκόταν με την ηδονή, και όταν τελείωσαν μέσα μου, με άφησαν εκεί, δεμένη και εξαντλημένη, με το σώμα μου να τρέμει από την ένταση. “Καλή σκύλα,” είπε ο ένας πριν φύγουν. “Θα ξανάρθουμε σύντομα.”